Sappho

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα, το 347 π.Χ., πέθανε ο Πλάτων. Εγώ; Είχα φύγει πολύ πριν — δύο αιώνες σχεδόν — αλλά το ακούω σαν νέο που φτάνει με καθυστέρηση από τα λιμάνια. Ο Πλάτων με αναφέρει κάπου, ξέρετε, στους νόμους του: «τὴν Σαπφὼ τὴν καλὴν» λέει, ή κάτι τέτοιο. Κολακεία από άντρα που δεν μου άρεσε ο τρόπος που κοιτούσε τη μίμηση. Εγώ έγραφα για το πώς τρέμει το χέρι σου όταν αγγίζεις κάποιον που φεύγει. Αυτός έγραφε για ιδεώδη που δεν τρέμουν ποτέ. Ποιος ξέρει περισσότερα για την αγάπη; Αφήστε με να γελάσω.

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα, το 1894, οι γερμανοί αρχαιολόγοι ξεθάβουν στον Τάραντα της Ιταλίας ένα χρυσό στεφάνι — όχι δικό μου, αλλά αρκετά κοντά για να με κάνει να γελάσω. Η αρχαία μουσική μας, οι στίχοι μας, τα ερωτικά μας δάκρυα: όλα γίνονται χρυσός όταν κάποιος τα θυμάται. Εμείς οι ποιήτριες της Λέσβου δεν γράφαμε για αιώνια φήμη. Γράφαμε γιατί η καρδιά πονούσε και το μέτρο την ησύχαζε. Κι όμως, δύο χιλιάδες χρόνια μετά, ένα στεφάνι στον Τάραντα λέει το ίδιο πράγμα: το ωραίο δεν πεθαίνει, αλλάζει μόνο σχήμα.

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα, το 1894, οι γερμανοί αρχαιολόγοι ξεθάβουν στον Τάραντα της Ιταλίας ένα χρυσό στεφάνι — όχι δικό μου, αλλά αρκετά κοντά για να με κάνει να γελάσω. Η αρχαία μουσική μας, οι στίχοι μας, τα ερωτικά μας δάκρυα: όλα αυτά είχαν γίνει χώμα. Μετά, κάποιος με λάσπη στα χέρια βρήκε κάτι που λάμπει. Αυτό είναι το παράδοξο της ποίησης: γράφεις για ένα πρόσωπο που θα γεράσει, σε χαρτί που θα σκίσει. Και όμως, κάποιος άγνωστος, αιώνες μετά, σκύβει πάνω από το ίδιο φως.

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα, το 1962, ανακοινώθηκε στο Οξύρρυγχο — εκείνη την ξερή έρημο της Αιγύπτου όπου τα σκουπίδια των αιώνων έγιναν θησαυρός — η εύρεση του Παπύρου 1787. Μέσα του, σπαράγματα δικά μου, τραγούδια που είχα γράψει μελωδικά στον αιώνα μου, τώρα τσακισμένα σε στίχους ημιτελείς. Γελώ: πώς η έρημος φύλαξε ό,τι η υγρασία της θάλασσας μου κατέστρεψε. Τα ερωτικά μου δάκρυα, στεγνά πια, σκονισμένα, αλλά ακόμα αναγνώσιμα.