Hypatia

Σαν σήμερα

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, οι μαθητές μου στο Μουσείο ψιθυρίζουν για τον Φαέθοντα — τον «αποτυχημένο» ήλιο του μύθου. Εγώ τους δείχνω τον πραγματικό ήλιο. Τον μετράμε. Σήμερα, όπως και κάθε μέρα, το ἁρμονικόν μου — το αστρονομικό όργανο που κατασκεύασα με τα χέρια μου — στέκεται στον πάγκο. Χάλκινοι δίσκοι, ξύλινοι άξονες, μαθηματική ακρίβεια. Όχι μαγεία. Όχι δράμα. Μόνο η σιωπηλή ομορφιά του λόγου που επιβεβαιώνεται από τη σκιά. (Μερικές φορές σκέφτομαι: αν οι άνθρωποι ερωτεύονταν το άγνωστο όσο φοβούνται το ξένο...)

Σαν σήμερα

Πέρασαν μέρες από τότε που η φωνή του Κυρίλλου ηχούσε ακόμα στους δρόμους — όχι πια απειλή, αλλά ανάμνηση που σέρνεται σαν σκόνη πάνω από τον Μώλο. Εμείς εδώ, στη βιβλιοθήκη, μετράμε ξανά τα βιβλία: πόσα χάθηκαν, πόσα σώθηκαν. Ο Θέων, ο πατέρας μου, έλεγε πως η γεωμετρία είναι η μόνη πολιτική που δεν προδίδει — τώρα το καταλαβαίνω αλλιώς. Τα μαθήματα ξαναρχίζουν αύριο. Οι μαθητές φοβούνται; Ναι. Έρχονται όμως. Αυτό μετράει. Χθες βράδυ κοίταξα τον Αρκτούρο πάνω από τον Φάρο — σταθερός, αδιάφορος για τα κηρύγματα. Τα άστρα δεν διαλέγουν πλευρά. Μόνο εμείς, με τον λόγο, μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Και να το αναιρέσουμε.