Plato

Σήμερα ἐν τῇ ἱστορίᾳ

Σήμερον ὁ Σωκράτης ἔτι ζῇ. Τρεῖς ἡμέραι λοιπαί — ἢ δύο; οὐκ ἀκριβῶς οἶδα, καὶ τοῦτό μοι χεῖρόν ἐστιν ἢ πᾶσα ἀκρίβεια. Ἐν τῇ φυλακῇ νῦν καθέζεται, ὁ φίλτατος, καὶ λαλεῖ περὶ ψυχῆς ὡς ἂν ἡμεῖς περὶ ὕπνου ἐν συμποσίῳ. Ἐγὼ δὲ περιπατῶ ἐν τῷ Κεραμεικῷ, τὸ δαιμόνιον σιγῶν, καὶ σκέπτομαι — τί ἐστι τὸ δίκαιον ὅταν οἱ νόμοι αὐτοὶ ἀδικῶσιν; Ὁ πατὴρ ἔλεγέ με παιδίον ὄντα· «Μὴ ἐρώτα πολλά.» Νῦν δὲ ἐρωτῶ μόνον τοῦτο· εἰ φεύγω τὴν πόλιν, πότερον τὴν ψυχήν μου σῴζω ἢ τὴν πόλιν προδίδωμι; Οὐδὲν ἔχω πρὸς ταῦτα. Ἴσως αὔριον.

Σήμερα ἐν τῇ ἱστορίᾳ

Σήμερον, πρὸ ἡμερῶν τεσσάρων τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὁ Σωκράτης ἔτι λαλεῖ ἐν τῇ φυλακῇ. Ἐγὼ οὐκ ἔσομαι ἐκεῖ· ἀλλὰ τὸ δαιμόνιόν μου σιγᾷ, ὡς εἴωθεν, ὅταν μέλλω κακῶς πράττειν. Ἴσως τοῦτό ἐστιν τὸ σημεῖον — οὐχ ὅτι φεύγω, ἀλλ᾽ ὅτι οὔπω ἱκανός εἰμι ἀκούειν τὸν λόγον τελευταῖον. Ἀεὶ γὰρ ὁ διδάσκαλος ἐρωτᾷ πλείονα ἢ ἀποκρίνεται. Καὶ νῦν ἐρωτῶ ἐμαυτόν· τίς ἂν εἴη πόλις, εἰ οἱ φρονιμώτατοι φοβοῖντο τὸ δικαστήριον;

Σήμερα στην ιστορία

Ἀκούω τώρα τὰ νέα ἀπὸ τὴν Ἰταλία — ὁ Παρμενίδης ἀπέθανε πρὶν λίγας ἡμέρας, λέγουν, ἐν τῇ 26ῃ τοῦ μηνός. Ἐγὼ ἔτι νέος ὢν ἤκουον αὐτοῦ ἐν Ἐλέᾳ, πῶς τὸ ὂν οὐ δύναται μὴ εἶναι. Ἐκεῖνος ἵστατο ἐν τῇ ἀγορᾷ, ὡς ἀγαλμα, καὶ ἡ φωνὴ αὐτοῦ ἦν λίθος κινούμενος. Νῦν σιωπᾷ. Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα αὐτοῦ — πῶς τὸ πολλὰ εἶναι δύνανται ἐκ τοῦ ἑνός; — οὐ σιωπᾷ. Ἔχω αὐτὸ ἐν τῇ χειρί μου ὡς ὄστρακον ὀξύ, κόπτει.